Om het hoekje .. bij Maarten Biesheuvel

Onlangs overleed schrijver en winnaar van de P. C. Hooftprijs Maarten Biesheuvel na een kort ziekbed. De bekende schrijver woonde bij mij in de wijk en ik wist dat tot voor kort niet. Het nieuwsbericht van zijn overlijden met de anekdote omtrent zijn woonhuis, bracht me op de hoogte. Hij woonde – als door hem verteld – in het enige ‘houten huisje’ van Leiden en dat stond bekend als: ‘Sunny Home’.

Nu ben ik geen uitgesproken literatuur kenner – nee, zelfs een complete nitwit op dat gebied – maar het intrigeerde me dat hij (bekende schrijver) een buurtgenoot van me was. En dan ook nog in een huis dat m’n vrouw de uitspraak ontlokte dat ze ‘dàt huis wel zou willen hebben’. Met een leuk groen stukje bomenland eromheen, maakt dat het in de Burgemeesterswijk erg idyllisch wonen is. Misschien komt het nog op de markt, maar ik vrees dat die voor ons dan niet betaalbaar zal zijn.

Een paar dagen later las ik op Twitter een fraaie tweet van meneer Sander A.C. van Leeuwen (die ken ik niet), maar het lijkt me een eervol dankwoord voor deze schrijver en zoals men mij vertelde: een meester van het korte verhaal.

Hier dit m.i. mooie dankwoord van Sander AC van Leeuwen:
‘Het moet ergens in 2007 geweest zijn dat mijn huisgenoot en ik de wijk inliepen, op zoek naar Sunny Home.
Het huis van Maarten en Eva Biesheuvel. Hoewel hij al jaren niet meer ‘optrad’ wilden we hem uitnodigen voor een avond op onze studentenvereniging.

Het huis vonden we niet zo snel, maar we zagen wel Eva lopen. We maakte een praatje en via haar nodigde we Maarten uit. Ze gaf ons weinig kans, maar ze zou het vragen. Een paar dagen later bleek dat hij het wel wat vond, een avond bij een ‘gereformeerde’ studentenvereniging. Het werd een van de mooiste avonden uit mijn, en ik durf te zeggen onze, studententijd. In een ruimte naast de Roomse Kerk las Maarten voor, genoot zichtbaar en sprak vol jeugdig enthousiasme met ons en dan met name met de amicae.

Twee vrienden brachten hem thuis en dronken daar nog een glas. Op een of andere manier bleek dat Maarten en Eva wel eens een chauffeur nodig hadden. Ze hadden een auto gekregen, maar mochten en/of durfden niet te rijden. Zo kwam het dat we hen met drie man plots bij toerbeurt reden.
Dit bracht heel wat memorabele momenten.
Op verjaardagsvisite in een verder lege woonkamer bij oud Kamerlid Vreugdenhil. Met een bos bloemen rennend achter een al vertrokken rouwstoet. Een damesclub van Eva. Of het nachtelijk uitlaten van de dove en blinde hond die ons gelaten meenam op het standaard uitlaatrondje. Maar ook een late rit naar de crisisopvang waar Maarten weigerde te blijven.’

Ook plaatsgenoot Onno Blom typeerde hem in 2007. Hij dacht dat hij verdwaald was in het doolhof van een gruwelijk verhaal.
Ik bedoel’’, zo schreef Biesheuvel in De angstkunstenaar, “de angst van het niet meer begrijpen, van het niets meer begrijpen, de angst de zwaartekracht haar geheim te ontfutselen, te snappen wat een bureaublad is, wat een speldenknop en wat wroeging, schuld en pijn. Is er wel iets, zijn wij niet allen gedroomd of misschien iemands herinnering?’’

Zijn boeken, verhalen, anekdoten blijven.
Echter buurtgenoot Maarten Biesheuvel nu dus niet meer.

(Foto Maarten Biesheuvel Citaten.net en Sunny Home van Tagrijn)

Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.